Podróże

Sziraz

Sziraz (شیراز, Shiraz, 29°36’N 52°32’E) to miasto w południowym Iranie, mające 1,6 miliona mieszkańców. Jest to jedno z najstarszych miast w Iranie, prawdopodobnie zostało założone ponad 6000 lat temu.

Miasto znane jest z wina Shiraz (niestety od czasów Republiki Islamskiej nie jest ono produkowane), ogrodów oraz poetów (Sadi oraz Hafez).

Ogród Narandżestan (باغ نارنجستان قوام, Naranjestan Garden, 29°36’28″N 52°33’09″E) to mały ogród zbudowany w XIX wieku.

Mauzoleum Sejed Ala’adin Hosejna (حرم امامزاده سید علاء الدین حسین, Sayed Ala al-Din Hossein Holy Shrine, 29°36’20″N 52°32’56″E) posiada największe pomieszczenie mauzoleum (Holy Shrine, wyłożone malutkimi lusterkami) w Iranie.

Ostatnia rozbudowa miała miejsce w latach 80-tych, wtedy została zbudowana największa sala.

Kolejne mauzoleum, które odwiedziłem w Shirazie to mauzoleum Ali ibn Hamzy (امامزاده شاه میر علی بن حمزه, Ali ibn Hamzah Holy Shrine, 29°37’20″N 52°33’11″E).

Widok wejście do meczetu Wakil (مسجد وکیل, Vakil Mosque, 29°36’51″N 52°32’42″E).

Zaraz obok znajdują się łaźnie Wakil (حمام وکیل, Vakil Bath, 29°36’53″N 52°32’42″E), w których zrobiono muzeum.

Po wejściu do muzeum słychać głosy kąpieli i rozmów pomiędzy ludźmi – łaźnie były miejscem, gdzie robiono interesy i spędzano całkiem sporo czasu. Każda postać jest podpisana kim była i jaką funkcję pełniła.

Na północ oraz wschód od meczetu Wakil znajduje się bazar Wakil (بازار وکیل, Vakil Bazaar, jedno z wejść znajduje się tu 29°36’54″N 52°32’49″E), o czym świadczy poniższa tabliczka.

Tabliczka mówi też o podejściu Irańczyków – jeśli działa i wszyscy wiedzą o co chodzi, to po co poprawiać?

Dochodziła godzina zamknięcia bazaru, więc ludzi już prawie nie było.

Na północny zachód od bazaru (oraz meczetu i łaźni) znajduje się zamek Karim Chan (ارگ کریم خان, Arg of Karim Khan lub Karim Khan Castle, 29°37’03″N 52°32’41″E). W środku byłem tylko chwilę i nie było dobrego światła na zrobienie zdjęć, więc do publikacji nadają się tylko zdjęcia z zewnątrz.

W Szirazie warto też odwiedzić ogród Eram (اغ ارم, Eram Garden, 29°38’08″N 52°31’32″E).

A także ogród Afif Abad (باغ عفیف آباد, Afif-Abad Garden, 29°37’23″N 52°29’54″E). Oprócz ogrodu, w posiadłości na jego terenie znajduje się muzeum uzbrojenia a obok budynku znajduje się kilka wozów opancerzonych używanych przez irańską armię w czasie drugiej wojny światowej.

Ogród Delgosza (باغ دلگشا, Delgosha Garden, 29°37’09″N 52°34’29″E)

Niestety z powodu suszy w kanałach nie płynęła woda i ogrody nie robiły już takiego wrażenia.

Niecały kilometr dalej, na północny wschód znajduje się ogród z grobem Sadiego (آرامگاه سعدی, Tomb of Saadi, 29°37’21″N 52°34’59″E), jednego z największych irańskich poetów.

Widok grobowca Sadiego znajduje się również na banknocie 100 000 Riali.

W Szirazie jest też grobowiec Hafeza (آرامگاه حافظ, Tomb of Hafez, 29°37’33″N 52°33’30″E), innego wielkiego irańskiego poety. Udało mi się tam przyjść w dniu Hafeza, gdy wstęp był wolny a Irańczycy masowo przychodzili odwiedzić grób Hafeza.

Widok na grobowiec. Nawet nie próbowałem się do niego dopchać.

Krajobraz

Pahlawanpur, Sar Jazd i Farafar

Ogród Pahlawanpur (باغ پهلوان پور, Pahlavanpour, 31°33’37″N 54°26’25″E) jest jednym z ogrodów perskich na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Niestety nie wyglądał zbyt imponująco (dlatego mało zdjęć), być może z powodu susz, które od dłuższego czasu nawiedzają Iran. W większej części ogrodu nie było nawet wody w kanałach.

Forteca Sar Jazd

Forteca Sar Jazd (سريزد, Sar Yazd, 31°36’04″N 54°31’40″E)  pochodzi z ery Sassanidów i jest jedną z najstarszych fortec w Iranie. Używana była głównie do przechowywania zboża i żywności. Forteca posiadała fosę oraz drugą, wewnętrzną bramę na wypadek sforsowania pierwszej.

Brama Farafar

Brama Farafar (Gate of Farafar, 31°36’30″N 54°31’46″E). Nie wiadomo wiele o tej bramie, spekuluje się, że może mieć nawet 1000 lat. Ale fajnie wygląda na zdjęciach.

Nieopodal jest współczesny pomnik łucznika Arasza (آرش کمانگیر, Arash the Archer, ), postaci z Irańskiej mitologii.

Karawanseraj Zejn-o-din

Karawanseraj Zejn-o-din (رباط زین‌الدین, Zein-o-din, 31°24’42″N 54°42’25″E). Ten karawanseraj jest o tyle niezwykły, ze jest jednym z dwóch okrągłych karawanserajów. Wszystkie pozostałe karawanseraje są prostokątne. Zejn-o-din jest jednym z 999 karawanserajów zbudowanych przez szaha Abbasa I. Szah kazał zbudować 1000 karawanserajów a następnie zburzyć jeden, żeby być lepiej zapamiętanym przez historię. Jest położona na jedwabnym szlaku.

Krajobraz

Alamut

Alamut jest rejonem w górach Elburs, w Iranie znany jest z pięknych krajobrazów.

Jadąc z przewodnikiem samochodem w Alamucie zdarzyło nam się spotkać stado owiec, więc zrobiłem kilka zdjęć nie wychodząc z samochodu.

W Alamut znajdują się ruiny zamku, który Irańczycy nazywają Hasan ibn Sabbah (قلعه حسن صباح), natomiast zagraniczni po prostu zamek Alamut (قلعه الموت, Alamut castle, 36°26′42″N 50°35′10″E). Hasan ibn Sabbah był założycielem i przywódcą Asasynów, którzy przez pewien czas byli lokalną siłą. Sam zamek został wybudowany w 602 roku, został natomiast zniszczony w 1256 w wyniku inwazji Mongołów.

Widok na szlak prowadzący do zamku.

Obecnie trwają prace restauracyjne, kiedy tam byłem, zamek był przykryty blachami i wszędzie były rusztowania, więc trudno mu było zrobić interesujące zdjęcie. Natomiast widoki z tego zamku były piękne.

Widok z zamku na wioskę Gazorchan (گازرخان, Gazorkhan).

Zamek położony jest na wąskiej, ale podłużnej górze, to przejście używane było do przejścia z zamku na drugą stronę góry, do małego posterunku z widokiem jak powyżej.

Widok na wioskę Chuban (خوبان, Khuban, 36°23′48″N 50°39′13″E).

Kawałek za wioską Garmarud (گرمارود, Garmarud, 36°22′51″N 50°43′38″E) wyszliśmy z samochodu i zaczęliśmy iść kilka kilometrów dalej drogą na piechotę, aby móc lepiej przypatrywać się widokom (i mieć więcej czasu na robienie zdjęć).

Następnego dnia rano jedliśmy śniadanie w takiej okolicy, niestety nie pamiętam już gdzie to było.

A na koniec pojechaliśmy zobaczyć jezioro Evan (اوان, Ovan lub Evan, 36°28′58″N 50°26′38″E).

Krajobraz

Zamek Babak

Zamek Babak (قلعه بابک, Babak castle, 38°50’12″N 46°58’54″E) położony jest kilkanaście kilometrów od niewielkiego miasta Kalejbar w ostanie Azerbejdżan Wschodni. Od miejsca, gdzie można zaparkować samochód (38°51’25″N 46°59’29″E) do zamku jest 3-kilometrowa trasa, której pokonanie zajmuje ok. 3 godzin. Większą atrakcją od zamku (który w dużej mierze jest ruiną) są widoki po drodze.

Zdjęć samego zamku nie zrobiłem, bo z daleka widać go niewiele a z bliska byłem u jego podnóża i również było widać jedynie fragment murów.

Poniżej widok na Kalejbar, zdjęcie zrobione po drodze do punktu startowego.

Trasa to najpierw 500-metrowej długości schody, podczas których wchodzi się ok. 150 metrów w górę. Następnie przez kolejny kilometr (i 140 metrów w górę) trasa prowadzi przez w miarę wytyczoną ścieżkę, dalsze 800 metrów (i 150 metrów w górę) to już mniej wytyczony szlak a bardziej wchodzenie po dość stromym wzgórzu. Ostatnie 700 metrów to kamienna ścieżka i schody, których przejście jest łatwe.

Widok na dolinę, krótko po wejściu na ostatni odcinek trasy. Widać kamienną ścieżkę i schody.

Panorama z zamku.

Krajobraz

Raszt, Rudchan i Masule

Drugiego dnia pierwszej podróży dotarłem do Raszt (رشت, Rasht), jest to miasto leżące 230 kilometrów na północny zachód od Teheranu, 20 kilometrów od brzegu morza czarnego i posiadające 650 tysięcy mieszkańców.

Szahrdari.

Widok na drugą stronę placu.

Bazar w Raszt.

Budka z kebabem na ulicy w Raszt.

Następnego dnia pojechałem do zamku Rudchan (قلعه رودخان, Rudkhan castle, 37°03’51″N 49°14’22″E). Zamek ten został zbudowany w czasie panowania dynastii Sasanidów, zbudowany jest z wielu wież połączonych murami. Do zamku prowadzi kręta i dość stroma droga.

Główna część zamku razem z bramą wejściową (po środku, lewa strona murów).

Z najwyższej wieży, położonej na zachodniej części zamku, można było podziwiać takie widoki.

W tle widać wioskę położoną przy wejściu do szlaku prowadzącego do zamku.

Po przyjeździe z zamku Rudchan do Fuman, udałem się do wioski Masule (ماسوله, Masuleh, 37°09’18″N 48°59’23″E), jest to niewielka wioska, ale położona na zboczu góry, przez co najwyżej położony dom znajduje się 100 metrów ponad najniżej położonego. Dach domu jest jednocześnie podwórkiem domu położonego powyżej (i jednocześnie pełni funkcję uliczki). Jest to jedyne miejsce w Iranie, do którego obowiązuje całkowity zakaz wjazdu wszystkich samochodów i motocykli.